De scène ontvouwt zich met de stille eerbied van de dageraad, het licht begint nauwelijks de antieke stad te strelen. Een panorama van Venetië strekt zich voor ons uit; de gebouwen klitten samen, hun gevels verzacht door de omhelzing van de ochtend. De iconische campanile doorboort de hemel, een stille wachter.

De kunstenaar heeft de essentie van het Venetiaanse licht vastgelegd, het uitgespreid over het water en het gereflecteerd op de bleke, met wolken bedekte hemel. De penseelstreken zijn los, bijna impressionistisch, en geven een gevoel van directheid. De kleuren zijn zacht, de algemene toon is er een van rust, als een zachte fluistering door de kanalen van de stad, die de toeschouwer uitnodigt om het moment in te ademen en het serene ontwaken van Venetië te voelen. Het is een visueel gedicht, geschreven in kleurstreken, dat de vluchtige schoonheid van een vluchtig moment vastlegt.