In dit evocatieve landschap wordt de kijker begroet door een opvallende oude begraafplaatstoren die resoluut oprijst temidden van de zachte golven van een bewerkt veld. De toren, met zijn hellende dak en robuuste bakstenen gevel, geeft een gevoel van tijdloosheid, alsof hij ontelbare jaargetijden heeft zien veranderen. Rondom zijn twee boeren te zien, die ijverig het land bewerken, hun figuren bescheiden maar vitaal in een door de natuur gedomineerde wereld. De ritmische lijnen van de bewerkte velden leiden de blik naar de horizon, waar de lucht grootuitgestrekt is, gevuld met dynamische wolken die de onvoorspelbaarheid van het weer in het landelijke leven suggereren. Hier is een symfonie van gedempte tinten; rijke aardetinten contrasteren met de frisse groene van het veld, en de bewolkte lucht is geschilderd in zachte blauwen en grijzen, waardoor een kalme maar dramatische sfeer ontstaat.

Het is alsof Van Gogh niet alleen de fysieke schoonheid van Nuenen heeft vastgelegd, maar ook de essentie van het landelijke bestaan - een leven dat onlosmakelijk met de aarde is verbonden. De expressieve en krachtige penseeltechniek geeft beweging aan de scène, en vangt de vloeiing van de wind en de fluisteringen van de aarde. De emotionele impact is tastbaar; men kan bijna het gewicht van de lucht en de warmte van de grond voelen. Dit werk, geschilderd in 1884, weerklinkt ook met de groeiende wens van de kunstenaar om de strijd en schoonheid van het dagelijks leven vast te leggen, een overgang van zijn eerdere werken naar een meer introspectieve en emotioneel geladen stijl, hetgeen een belangrijk moment in zijn artistieke evolutie markeert.