Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια ήρεμη, σχεδόν αιθέρια ομορφιά. Η ακτογραμμή, αποδοσμένη σε ένα μωσαϊκό από μικροσκοπικές, διακριτές κουκκίδες, αστράφτει με ένα φως που φαίνεται να απορροφά και να αντανακλά τη λάμψη του ήλιου. Ένα απότομο, τραχύ βράχο, με υφή ώχρας και χλωμών γήινων τόνων, πέφτει προς την ήρεμη θάλασσα. Το ίδιο το νερό, μια θάλασσα από αμέτρητες μικροσκοπικές μπλε, πράσινες και μωβ κηλίδες, εκτείνεται προς τον ορίζοντα, όπου συναντά έναν απαλό, ομιχλώδη ουρανό. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα σε ένα ταξίδι, από το προσκήνιο της αμμώδους παραλίας στους βράχους, τη θάλασσα και τον ουρανό, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και χώρου. Σχεδόν νιώθω το αλμυρό αεράκι και ακούω τον απαλό κυματισμό των κυμάτων στην ακτή, μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να προκαλεί μια αίσθηση τόπου και γαλήνης. Η τεχνική, γνωστή ως πουαντιλισμός, χρησιμοποιείται εδώ με μαεστρία.