Scena rozgrywa się pod rozległym, bladym niebem, będącym płótnem subtelnych przejść sugerujących bezlitosne słońce pustyni. Budynki z zwietrzałego kamienia i odcieni ochry dominują kompozycję, a ich formy są zmiękczone perspektywą powietrzną. W centrum strzelista wieża przebija niebo, stanowiąc pionowy kontrapunkt dla poziomego rozciągania się miasta. Z architektury emanuje poczucie wieku i historii, szepcząc opowieści o cywilizacji, która przetrwała próbę czasu. Na pierwszym planie tętni życiem gwar tętniącego życiem miasta, małe postacie ludzi gromadzą się wokół bramy, niektórzy w ożywionej rozmowie i ruchu. Cała scena jest nasycona ciszą, chwilą uchwyconą w czasie.