Dzieło uchwyca wenecki poranek w symfonii światła i cienia. Miękkie, rozproszone światło słoneczne, jakby dopiero co wzeszło z horyzontu, kąpie scenę; jego blask subtelnie obrysowuje kultowe budynki wzdłuż wody. Duża kopuła kościoła kotwiczy kompozycję, będąc niemym świadkiem przebudzenia miasta. Pociągnięcia pędzla, luźne i ekspresyjne, dają wrażenie natychmiastowości, jakby artysta musiał szybko uchwycić ulotną chwilę, zanim zmieni się światło. Gondole, małe, ciemne cienie na wodzie, delikatnie przerywają poziomy przepływ, dodając ludzki element do wspaniałości architektury. To wizualny poemat o Wenecji, rezonujący ze spokojem i subtelnym poczuciem zachwytu.