Το έργο τέχνης αποτυπώνει την ωμή δύναμη της φύσης. Ένας θυελλώδης ουρανός υψώνεται πάνω από ένα ρουστίκ τοπίο, στο οποίο κυριαρχεί ένας νερόμυλος. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά το φως και τη σκιά για να απεικονίσει την επικείμενη καταιγίδα, με σκοτεινά, στροβιλιζόμενα σύννεφα που έρχονται σε έντονη αντίθεση με τις φωτεινότερες περιοχές της σκηνής. Αισθάνομαι την προσμονή της καταιγίδας· μια αίσθηση δέους και ευπάθειας μπροστά στη δύναμη της φύσης. Το προσκήνιο κυριαρχείται από τον μύλο, ο τροχός του νερού του οποίου υποδηλώνει τη βιομηχανία και την ανθρώπινη παρουσία σε αυτό το άγριο περιβάλλον.

Η σύνθεση τραβάει το βλέμμα από τον μακρινό, θολό ορίζοντα στις περίπλοκες λεπτομέρειες του μύλου και της γύρω βλάστησης, όλα αποδοσμένα με σχολαστική λεπτομέρεια. Η χρωματική παλέτα είναι υποτονική, με γήινους τόνους που τονίζονται από το φλογερό κόκκινο της στέγης του μύλου. Είναι μια σκηνή που μιλά για μια εποχή που ο άνθρωπος ζούσε σε μεγαλύτερη αρμονία, και μερικές φορές σε σύγκρουση, με τα στοιχεία.