Ο πίνακας αναπνέει μια γαλήνια ατμόσφαιρα της Βενετίας. Είναι μια στιγμή αιχμάλωτη στο χρόνο. Ένα γαλήνιο κανάλι, ένα απαλό αεράκι και η υπόσχεση ενός ευχάριστου απογεύματος—αυτό είναι που προκαλεί αυτή η σκηνή. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το φως με μαεστρία. Ο ουρανός είναι μια τεράστια έκταση απαλού μπλε, που μεταβαίνει διακριτικά σε έναν θερμότερο τόνο κοντά στον ορίζοντα. Το νερό αντικατοπτρίζει τον ουρανό και τη σκηνή μπροστά του, δίνοντας σε ολόκληρο τον πίνακα μια ονειρική, στοχαστική ποιότητα. Οι γόνδολες, γλιστρώντας με χάρη, μεταφέρουν φιγούρες. Σχεδόν ακούει κανείς τον απαλό ήχο του νερού πάνω στις βάρκες.

Στην άλλη πλευρά του καναλιού, μια σχολαστικά ζωγραφισμένη αρχιτεκτονική δομή προσφέρει ένα γραφικό φόντο, πλαισιώνοντας τη φυσική ομορφιά. Τα καταπράσινα δέντρα, με τα φύλλα τους που είναι ένα μείγμα ζεστών και ζωηρών χρωμάτων, προσθέτουν μια πινελιά ζωής και ζωτικότητας. Το πινέλο του καλλιτέχνη, ιδιαίτερα στο νερό και στον ουρανό, συμβάλλει στην αίσθηση της κίνησης και στην απαλότητα του φωτός. Το μακρινό αστικό τοπίο υπαινίσσεται την πολυσύχναστη ζωή της Βενετίας, αλλά εδώ, σε αυτή τη γωνιά, όλα έχουν να κάνουν με την ηρεμία και την απλή ομορφιά.