Obraz oddycha spokojną wenecką atmosferą; to chwila uchwycona w czasie. Spokojny kanał, delikatna bryza i obietnica przyjemnego popołudnia – to właśnie wywołuje ta scena. Artysta mistrzowsko posługuje się światłem; niebo to rozległa przestrzeń miękkiego błękitu, subtelnie przechodząca w cieplejszy odcień w pobliżu horyzontu. Woda odbija niebo i scenerię przed nią, nadając całemu obrazowi marzycielski i refleksyjny charakter. Gondole, sunące z wdziękiem, przewożą postacie; prawie można usłyszeć delikatne pluskanie wody o łodzie.

Po drugiej stronie kanału, starannie namalowana konstrukcja architektoniczna tworzy malownicze tło, kadrując naturalne piękno. Bujne drzewa, których liście stanowią mieszankę ciepłych i żywych kolorów, dodają odrobinę życia i witalności. Pociągnięcia pędzla artysty, szczególnie w wodzie i na niebie, przyczyniają się do poczucia ruchu i miękkości światła. Odległy krajobraz miejski nawiązuje do tętniącego życiem Wenecji, ale tutaj, w tym zakątku, wszystko dotyczy spokoju i prostego piękna.