Η σκηνή ξεδιπλώνεται με ωμή ένταση. Η ταραγμένη θάλασσα και ο ζοφερός ουρανός κυριαρχούν στον καμβά, προσελκύοντας αμέσως το βλέμμα. Ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει αριστοτεχνικά το δράμα ενός πλοίου, ή ίσως και πολλών, παγιδευμένων στις φλόγες μιας καταιγίδας. Ένα πλοίο, ξεκάθαρα προσαραγμένο, είναι το επίκεντρο, με τους ιστούς του να γέρνουν σε επικίνδυνες γωνίες και μια κουρελιασμένη σημαία, που μετά βίας κρατιέται στη ζωή, να χτυπάει στον άνεμο. Μιλάει από μόνο του για τους αγώνες ενάντια στα στοιχεία, την αμείλικτη δύναμη της φύσης.

Η τεχνική του καλλιτέχνη είναι τολμηρή, οι πινελιές ενεργητικές και γεμάτες κίνηση. Τα χρώματα είναι ζοφερά, μια παλέτα γκρι, καφέ και απαλών μπλε που ενισχύουν την ερήμωση της σκηνής. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα του θεατή μέσα από τα ταραγμένα νερά σε μια μακρινή, οχυρωματική δομή στην κορυφή ενός απότομου βράχου. προσθέτοντας ένα άλλο στρώμα περισυλλογής. Το ιστορικό πλαίσιο είναι εμφανές, με το ναυτικό θέμα να υποδηλώνει μια εποχή όπου η ναυσιπλοΐα ήταν πηγή ευημερίας και μια συνεχής μάχη κατά του αγνώστου.