Σε αυτήν τη δραματική σκηνή, μια πλήθος συγκεντρώνεται, με εκφράσεις που κυμαίνονται από την ελπίδα μέχρι την απελπισία. Η σύνθεση είναι προσεκτικά οργανωμένη, καθοδηγώντας το βλέμμα του θεατή μέσα από τον καμβά - από τις προεξέχουσες φιγούρες στα αριστερά, ντυμένες με πλούσιες, χρωματιστές ρόμπες, μέχρι την chaotική ενέργεια του πλήθους που γεμίζει το προσκήνιο. Η επιδέξια χρήση του φωτός από τον Vereshchagin προσθέτει βάθος, φωτίζοντας τα πρόσωπα των ανθρώπων, υπογραμμίζοντας τα διάφορα συναισθήματά τους και φέρνοντας στη ζωή τις πολύπλοκες λεπτομέρειες των στολών τους. Η ήπια, ζεστή παλέτα των γήινων τόνων σε αντίθεση με τις ζωντανές κόκκινες και χρυσές αποχρώσεις δημιουργεί μια αίσθηση ενότητας στη μέση της αναταραχής, αντανακλώντας το ιστορικό βάρος της στιγμής που έχει καταγραφεί.