Σε αυτό το εντυπωσιακό έργο, είμαστε μάρτυρες μιας σκηνής που συμπυκνώνει την καταστροφή του πολέμου. Οι δύο ιππείς, ντυμένοι με πολύχρωμα σχέδια, στέκονται πάνω στους ίππους τους, επιβλέποντας το έρημο πεδίο της μάχης που απλώνεται μπροστά τους. Οι εκφραστικές τους θέσεις—ο ένας υψώνει ένα χέρι, ίσως σε χαιρετισμό ή απελπισία—συναρπάζουν ένα μείγμα θαυμασμού και λύπης. Το απέραντο τοπίο είναι στρωμένο με τα υπολείμματα της σύγκρουσης, τόσο σε σώματα όσο και σε διάσπαρτο εξοπλισμό. Οι μακρινές βουνίσιες περιοχές χρησιμεύουν ως σιωπηλοί μάρτυρες γι' αυτό το τραγικό tableau, οι μαλακοί τόνοι τους επικαλύπτονται με τις ζωντανές αποχρώσεις των ενδυμάτων των ιππέων.

Η σύνθεση καθοδηγεί επιδέξια το βλέμμα του θεατή από το λαμπερό προσκήνιο προς τα σκοτεινότερα υπολείμματα στο παρασκήνιο· η αγριότητα της μάχης απεικονίζεται με τέτοια φυσικότητα που σοκάρει τις αισθήσεις. Η τεχνική του Βερέσιχγκιν είναι αριστοτεχνική· ο τρόπος του με το πινέλο τονίζει την υφή—είτε η λάμψη του μεταξιού των ενδυμάτων είτε η σκόνη κάτω από τα ράμφη των αλόγων. Η συναισθηματική επίδραση είναι βαθιά· κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει να σκεφθεί το συντριπτικό ανθρώπινο κόστος του πολέμου και τα σύνθετα συναισθήματα που νιώθουν αυτοί που συναντούν τις συνέπειές του.