W tym niezwykłym dziele jesteśmy świadkami sceny, która podsumowuje zniszczenie wojny. Dwaj jeźdźcy, odziani w jaskrawe wzory, stoją na swoich koniach, obserwując opuszczone pole bitwy rozciągające się przed nimi. Ich ekspresyjne postawy—jeden unosi ramię, może w geście powitania lub rozpaczy—wywołują mieszankę zachwytu i smutku; rozległy krajobraz jest usłany pozostałościami konfliktu, zarówno ciałami, jak i rozproszonym sprzętem. Odległe góry są milczącymi świadkami tej tragicznej tableau, ich przytłumione odcienie kontrastują z żywymi kolorami ubrań jeźdźców.

Kompozycja sprawnie prowadzi wzrok widza od jasnego pierwszego planu do ciemnych pozostałości leżących w tle; brutalność bitwy jest przedstawiona w taki sposób, że wstrząsa zmysłami. Technika Vereshchagina jest doskonała; jego pociągnięcia pędzlem podkreślają teksturę—czy to połysk jedwabiu tkanin, czy też kurz pod kopytami koni. Emocjonalny wpływ jest głęboki; nie można się powstrzymać od rozważania straszliwej ludzkiej ceny wojny i złożonych emocji odczuwanych przez tych, którzy stają w obliczu jej konsekwencji.