Η γαλήνια θάλασσα απλώνεται, η επιφάνειά της αστράφτει με ένα πλήθος μικρών, ζωντανών κουκκίδων. Ένα απαλό φως λούζει τη σκηνή, μεταβαίνοντας από μια ζεστή, χρυσή απόχρωση στον ορίζοντα σε πιο δροσερά μπλε καθώς το βλέμμα κατεβαίνει. Σιλουέτες ενάντια στον ήλιο που δύει είναι πολυάριθμα αλιευτικά σκάφη, οι ιστοί τους σαν λεπτές γραμμές που φτάνουν στον ουρανό, γεμάτα ψαράδες.

Είναι μια στιγμή που αποτυπώνεται στον χρόνο, μια οπτική συμφωνία που δημιουργήθηκε μέσω μιας σχολαστικής εφαρμογής του πουαντιλισμού. Κάθε μεμονωμένη πινελιά χρώματος αναμειγνύεται αρμονικά με τους γείτονές της, δημιουργώντας την επίδραση μιας απαλής, διάχυτης λάμψης που προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης. Η σκηνή αντηχεί με ήρεμη ομορφιά και η επαναληπτική φύση των σκαφών δημιουργεί έναν ρυθμό που αιχμαλωτίζει το μάτι. Σχεδόν ακούω τον απαλό ήχο των κυμάτων στα κύτη και τις μακρινές κραυγές των γλάρων καθώς η μέρα σβήνει.