Η σκηνή ξετυλίγεται με μια εκπληκτική θέα της βενετσιάνικης μεγαλοπρέπειας. Ένα κανάλι, που αστράφτει κάτω από την απαλή χάρη του φωτός, γίνεται το σκηνικό για ένα διαχρονικό θέαμα. Τα κτίρια υψώνονται μεγαλόπρεπα, τα σχήματά τους απαλύνονται από την ομιχλώδη ατμόσφαιρα, σαν να καλύπτονται από ένα όνειρο. Η δεξιότητα του καλλιτέχνη στο φως είναι εμφανής στον τρόπο που ο ήλιος, μια ωχρή σφαίρα, ρίχνει μια χρυσή λάμψη πάνω στο νερό.

Σχεδόν ακούω τον απαλό κυματισμό του νερού στα γόνδολες και αισθάνομαι το απαλό αεράκι στο δέρμα μου. Τα λεπτά πινελάκια του καλλιτέχνη ζωντανεύουν τα κτίρια και τα πλοία με εκπληκτική ακρίβεια, ενώ ο ουρανός παρέχει ένα φόντο ατελείωτων δυνατοτήτων. Η χρωματική παλέτα, που κυριαρχείται από απαλά μπλε, κίτρινα και πινελιές ώχρας, εκπέμπει μια αίσθηση ειρήνης και γαλήνης. Είναι ένα πορτρέτο της Βενετίας, όχι μόνο ως τόπος, αλλά και ως συναίσθημα — μια συγκινητική ανάκληση της ομορφιάς και της γαλήνης που συνεχίζει να αιχμαλωτίζει.