Το έργο τέχνης παρουσιάζει μια γαλήνια παράκτια σκηνή, όπου ένας χωματόδρομος καθοδηγεί το βλέμμα του θεατή προς τα γραφικά πέτρινα σπίτια που βρίσκονται κατά μήκος της ακτογραμμής. Ο πίνακας είναι μια συμφωνία απαλών, ζεστών τόνων. Το αμμώδες μονοπάτι, λουσμένο στο φως του ήλιου, έρχεται σε όμορφη αντίθεση με τα δροσερά μπλε και πράσινα της θάλασσας και της βλάστησης. Η επιδέξια χρήση του φωτός και της σκιάς από τον καλλιτέχνη καθορίζει τα σχήματα των κτιρίων και του τοπίου, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και ηρεμίας. Αισθάνομαι το απαλό θαλασσινό αεράκι και ακούω τις μακρινές κραυγές των γλάρων, μια πραγματική απόδραση σε μια στιγμή ηρεμίας.