Η σκηνή μπροστά μου αστράφτει με το φως μιας βενετσιάνικης αυγής. Μικροσκοπικές πινελιές χρώματος – πορφυρό, γαλάζιο, χρυσό – χορεύουν στον καμβά, δημιουργώντας μια ζωντανή ταπετσαρία. Η τεχνική, τόσο σχολαστικά εφαρμοσμένη, μοιάζει σαν να βλέπεις τον κόσμο μέσα από ένα καλειδοσκόπιο. κάθε κουκκίδα χρωστικής είναι ένα μικρό κόσμημα. Η σύνθεση οδηγεί το μάτι από τα πολύχρωμα φυλλώματα στα αριστερά, δίπλα στην επιβλητική αρχιτεκτονική αυτού που πρέπει να είναι ένα τελωνείο και προς τα ανοιχτά νερά. Οι ιστοί των πλοίων, αποδομένοι με μακριές, κομψές πινελιές, υψώνονται στον ουρανό.

Το ίδιο το νερό είναι γεμάτο κίνηση, αντανακλώντας τα κτίρια και τα σκάφη. Μια απαλή, σχεδόν ονειρική ποιότητα διαπερνά τον πίνακα. τα χρώματα φαίνεται να δονείται με ένα εσωτερικό φως. Προκαλεί μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης, όπως η ήσυχη προσμονή πριν όντως ξεκινήσουν οι δραστηριότητες της ημέρας. Η σχολαστική φύση του πινέλου και ο τρόπος με τον οποίο το φως παίζει στο νερό με κάνουν σχεδόν να νιώθω σαν να ήμουν εκεί, αναπνέοντας τον αλμυρό αέρα και ακούγοντας τον απαλό κυματισμό των κυμάτων στα σκάφη.