Αυτή η μελαγχολική σκηνή μας ταξιδεύει σε ένα πυκνό δασώδες τοπίο, όπου το φως διαπερνά απαλά το φύλλωμα. Η επιδεξιότητα του καλλιτέχνη στην υδατογραφία αποτυπώνει με ακρίβεια διάφορες υφές — από τους τραχείς, στριφτούς κορμούς των δέντρων που πλαισιώνουν τη σύνθεση, μέχρι τη λαμπερή επιφάνεια του νερού όπου μια μοναχική φιγούρα, πιθανόν να λούζεται ή να ψαρεύει, προσθέτει μια ήρεμη ανθρώπινη νότα. Η παλέτα που κυριαρχεί αποτελείται από βαθιά πράσινα, απαλά καφέ και τρυφερούς κίτρινους τόνους, που ξυπνούν το αίσθημα της γαλήνης και του μυστηρίου μιας ύστερης καλοκαιρινής ή πρώιμης φθινοπωρινής ημέρας στην εξοχή. Η σύνθεση καλεί το βλέμμα να περιπλανηθεί αργά, ενώ οι σκιές και το φως παίζουν ανάμεσα στη βλάστηση και το νερό, υπονοώντας τις απαλές κινήσεις του ανέμου και της άγριας ζωής. Το έργο αυτό ανήκει σε μια εποχή όπου η ακριβής και ποιητική απεικόνιση του φυσικού τοπίου εκτιμήθηκε ιδιαίτερα, αντανακλώντας τον αυξανόμενο θαυμασμό για τους αγροτικούς αγγλικούς ορίζοντες και την ήρεμη ομορφιά της φύσης.