Από τη σκιερή στοά, ξεδιπλώνεται ένας κόσμος πέτρας λουσμένος στον ήλιο. Ο ναός του Εντφού, αποδοσμένος με την ακρίβεια ενός υδατογράφου. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει με μαεστρία την κολοσσιαία κλίμακα της αρχαίας αρχιτεκτονικής, τους τεράστιους κίονες που υψώνονται σαν απολιθωμένα δέντρα, με τα κιονόκρανα να ανθίζουν με στυλιζαρισμένα λουλουδάτα μοτίβα. Το φως παίζει στις επιφάνειες, τονίζοντας τα σκαλίσματα που αφηγούνται ξεχασμένες ιστορίες. Μικρά σχήματα, επισκιασμένα από το μεγαλείο, δίνουν μια αίσθηση κλίμακας και ανθρώπινης παρουσίας, υπονοώντας τις ζωές που κάποτε ζωντάνεψαν αυτόν τον ιερό χώρο. Σχεδόν ακούω τις ηχώ του παρελθόντος, τους ψιθύρους των τελετουργιών και τον θρόισμα των σανδαλιών στη γη που έχει ψηθεί από τον ήλιο. Η προοπτική σε τραβάει στη σκηνή, κάνοντάς σε να νιώθεις σαν να στέκεσαι εκεί, θαυμάζοντας την ευφυΐα του παρελθόντος.