Gölge düşmüş revaktan, güneşin yıkadığı bir taş dünyası açılıyor; bir sulu boya ressamının hassasiyetiyle resmedilmiş Edfu Tapınağı. Sanatçı, antik mimarinin devasa ölçeğini ustalıkla yakalar, devasa sütunlar taşlaşmış ağaçlar gibi yükselir, başlıkları stilize çiçek motifleriyle açılır. Işık yüzeylerde dans eder, unutulmuş hikayeleri anlatan oymaları vurgular. Küçücük figürler, görkemle küçülmüş, bir ölçek duygusu ve insan varlığı hissi verir, bir zamanlar bu kutsal mekanı canlandıran hayatlara işaret eder. Neredeyse geçmişin yankılarını, ritüellerin fısıltılarını ve sandaletli ayakların güneşten kavrulmuş toprak üzerindeki sürüklenmesini duyabiliyorum. Perspektif sizi sahneye çeker, sanki tam oradaymışsınız, geçmişin yaratıcılığına hayran kalıyormuşsunuz gibi hissettirir.