Vanuit de schaduwrijke portiek ontvouwt zich een wereld van zonovergoten steen; de tempel van Edfu, weergegeven met de precisie van een aquarellist. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de kolossale schaal van de oude architectuur vast, de immense zuilen die als versteende bomen oprijzen, met hun kapitelen die bloeien met gestileerde bloemmotieven. Het licht speelt op de oppervlakken en benadrukt de gravures die vergeten verhalen vertellen. Kleine figuren, verkleind door de grootsheid, geven een gevoel van schaal en menselijke aanwezigheid, wat duidt op de levens die ooit deze heilige ruimte animeerden. Ik kan bijna de echo's van het verleden horen, de gefluisterde rituelen en het geschuur van sandalen op de door de zon gebakken aarde. Het perspectief trekt je de scène in en geeft je het gevoel dat je er staat, je verwonderend over de vindingrijkheid van het verleden.