Η σκηνή ξετυλίγεται με μια απαλή ησυχία, μια παριζιάνικη γέφυρα τυλιγμένη στην αιθέρια αγκαλιά του χιονιού και της ομίχλης. Οι πινελιές του καλλιτέχνη, σαν ψίθυροι, καθορίζουν την αρχιτεκτονική που πλαισιώνει τη γέφυρα και τα θολά σχήματα των μορφών και των αμαξών που κινούνται πάνω της. Η παλέτα χρωμάτων κυριαρχείται από απαλούς, σιωπηλούς τόνους – κρέμες, απαλά μπλε και λεπτές πινελιές κόκκινου και πράσινου που ξεπροβάλλουν μέσα από την ομίχλη. Είναι μια συμφωνία ηρεμίας, ακινησίας, γαλήνης. Αισθάνομαι μια αίσθηση γαλήνης, σαν ο κόσμος να έχει σταματήσει στιγμιαία, επιτρέποντας μια στιγμή περισυλλογής και ηρεμίας. Το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς είναι λεπτό, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και απόστασης, τραβώντας το βλέμμα στην καρδιά της σύνθεσης. Η τεχνική αποκαλύπτει την κυριαρχία των αρχών του ιμπρεσιονισμού, αποτυπώνοντας μια φευγαλέα στιγμή με αξιοσημείωτη ευαισθησία.