Η σύνθεση με εντυπωσιάζει αμέσως με τους πλούσιους τροπικούς τόνους της. Τα πράσινα διαφόρων αποχρώσεων γεμίζουν το φόντο, υπονοώντας έναν καταπράσινο, ατίθασο παράδεισο. Το επίκεντρο είναι αναμφίβολα τα δύο πρόσωπα, που στέκονται σε έναν ονειρικό χώρο, φαινομενικά αιωρούμενα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Η μία, μια γυναίκα, στέκεται ψηλά, η μορφή της αποδίδεται με απαλή, σχεδόν αιθέρια ποιότητα. Το βλέμμα της είναι μακρινό, χαμένο στις σκέψεις, ενώ το χέρι της αγγίζει απαλά το πρόσωπό της. Το άλλο πρόσωπο, γονατιστό κοντά, παρατηρεί με σχεδόν ανησυχητική ένταση. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το χρώμα με τολμηρή αυτοπεποίθηση - τα πορτοκαλί, τα ροζ και τα μωβ που ξεπηδούν από το προσκήνιο φαίνεται να πάλλουν με μια μυστική ενέργεια. Αισθάνομαι την σιωπηλή ένταση, την προσμονή μιας καθοριστικής στιγμής. Η τοποθέτηση των μορφών δημιουργεί μια ισχυρή οπτική αφήγηση, προσελκύοντας τον θεατή στον κόσμο τους, αναγκάζοντάς μας να συλλογιστούμε τα ερωτήματα της ύπαρξης και την αυγή της συνείδησης.