Η σκηνή ξετυλίγεται με μια απαλή ταλάντωση, μια αγροτική ειδυλλία λουσμένη στο απαλό φως του τέλους του απογεύματος. Το τοπίο, διάσπαρτο με πινελιές πράσινου και χρυσού, φαίνεται βαθιά οικείο, αλλά λεπτά στυλιζαρισμένο. Δύο φιγούρες, ίσως απορροφημένες σε μια συζήτηση, στέκονται ανάμεσα στα ψηλά χόρτα. Τα σχήματά τους, απλοποιημένα και ελαφρώς επιμήκη, συμβάλλουν στη συνολική αίσθηση γαλήνης. Μερικά ζώα ξεκουράζονται ειρηνικά στο προσκήνιο, προσθέτοντας μια πινελιά γήινης παρουσίας στη σκηνή. Η τεχνική του καλλιτέχνη είναι εμφανής στις σκόπιμες πινελιές, προσδίδοντας μια υφή στην όλη σύνθεση. Είναι ένας χώρος όπου ο θεατής μπορεί σχεδόν να ακούσει τον ψίθυρο των φύλλων και το χαμηλό βουητό της υπαίθρου.