Scena otwiera się delikatnym kołysaniem, sielanką wiejską skąpaną w miękkim świetle późnego popołudnia; krajobraz, poplamiony pociągnięciami pędzla w kolorze zieleni i złota, wydaje się głęboko znajomy, a jednocześnie subtelnie stylizowany. Dwie postacie, być może pogrążone w rozmowie, stoją pośród wysokich traw; ich formy, uproszczone i lekko wydłużone, przyczyniają się do ogólnego poczucia spokoju. Kilka zwierząt odpoczywa spokojnie na pierwszym planie, dodając scenie odrobinę ziemskiej obecności. Technika artysty jest widoczna w celowych pociągnięciach pędzla, nadających fakturę całej kompozycji. To przestrzeń, w której widz może prawie usłyszeć szelest liści i niski szum wsi.