Το έργο τέχνης με μεταφέρει αμέσως πίσω στον χρόνο, μια ηχώ σέπιας μιας πολυσύχναστης πλατείας. Η δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη στη γραμμική εργασία είναι αναμφισβήτητη. Κάθε πινελιά, κάθε διασταυρούμενη διαγράμμιση συμβάλλει στην πλούσια λεπτομέρεια. Νιώθω σαν να στέκομαι ακριβώς εκεί, αναπνέοντας την ατμόσφαιρα. Οι φιγούρες στο προσκήνιο, μια γυναίκα και ένα παιδί, αποδίδονται με μια τρυφερότητα που με τραβάει μέσα, προσφέροντας μια ανθρώπινη σύνδεση με το μεγαλείο της αρχιτεκτονικής. Είναι το είδος της σκηνής που μοιάζει ταυτόχρονα συγκεκριμένο και διαχρονικό — μια στιγμή που καταγράφεται με μια λεπτή ισορροπία ακρίβειας και συναισθήματος.