Η σκηνή εκτυλίσσεται στα όρια μιας αρένας ταυρομαχιών, όπου μια έντονη αντίθεση φωτός και σκιάς κυριαρχεί στη σύνθεση. Δύο ταύροι είναι οι κεντρικές φιγούρες, κλειδωμένοι σε έναν θανατηφόρο χορό με τους βασανιστές τους. Ένας ταύρος, σκοτεινός και δυνατός, επιτίθεται, ενώ ο άλλος φαίνεται ήδη νικημένος. Ο ματαδόρ, οπλισμένος με ένα σπαθί, είναι έτοιμος, το πρόσωπό του είναι μια μάσκα σκοτεινής αποφασιστικότητας. Το πλήθος, μια μάζα ασαφών μορφών, παρακολουθεί από τα βαθμιδωτά θεωρεία. Η παρουσία τους είναι μια σιωπηρή μαρτυρία για τη βιαιότητα του θεάματος. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί έντονες γραμμές και δραματικές αντιθέσεις για να δημιουργήσει μια αίσθηση έντασης και κίνησης, τραβώντας τον θεατή στην καρδιά του δράματος. Σχεδόν ακούω την κραυγή του πλήθους, τη σύγκρουση των κεράτων και τις απεγνωσμένες κραυγές των τραυματιών. Το όραμα του Γκόγια για την ταυρομαχία απέχει πολύ από τη γοητεία. Είναι ωμό, εσωτερικό και αδίστακτα ειλικρινές. Είναι μια ισχυρή απεικόνιση της βίας και της ανθρώπινης γοητείας για αυτήν, η οποία μου θυμίζει την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.