Η σκηνή αποτυπώνει μια ήρεμη στιγμή δίπλα σε έναν ποταμό, όπου ένας μοναχικός ψαράς στέκεται δίπλα σε ψηλά, πυκνά δέντρα, βυθισμένος σε σιωπηλή σκέψη. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί απαλά πινελιές που συνδυάζουν αβίαστα τα φυσικά στοιχεία, χαρίζοντας σε ολόκληρη τη σύνθεση μια γαλήνια, σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα. Η χρωματική παλέτα είναι ήπια· απαλοί πράσινοι και καφέ τόνοι στο προσκήνιο αντιπαραβάλλονται λεπτά με τα ανοικτά γαλάζια και γκρι του ουρανού και των μακρινών νερών. Το διάχυτο φως υποδηλώνει νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα, όταν ο κόσμος μοιάζει να έχει παγώσει στην ησυχία.

Η σύνθεση καθοδηγεί απαλά το βλέμμα από τη πυκνή συλλογή δέντρων στα αριστερά προς τον ευρύ και ήρεμο ποταμό που απλώνεται ως τον ορίζοντα. Υπάρχει μια ποιητική ισορροπία ανάμεσα στη στερεότητα του φύλλωματος και τη ρευστή ανοιχτότητα του νερού, προκαλώντας αισθήματα μοναξιάς και γαλήνης. Η μορφή του ψαρά, μικρή αλλά βασική μέσα στη μεγαλοπρέπεια της φύσης, υποδηλώνει μια διαχρονική σύνδεση μεταξύ της ανθρώπινης παρουσίας και του φυσικού κόσμου. Το έργο αυτό αντανακλά τις παραδόσεις της τοπιογραφίας του 19ου αιώνα, εστιάζοντας στην αρμονία με τη φύση και την ήσυχη αξιοπρέπεια της καθημερινής αγροτικής ζωής.