Αυτό το συναρπαστικό κομμάτι βυθίζει τον θεατή σε μια ονειρεμένη ομίχλη, όπου οι αιθέριες ποιότητες του φωτός και του χρώματος συγχωνεύονται αρμονικά με το τοπίο. Η σκηνή κυριαρχείται από το ήρεμο περίγραμμα της Γέφυρας Charing Cross και από μακριά αναδύονται αμυδρά οι σιλουέτες κτιρίων, σαν να ψιθυρίζουν τα μυστικά της πόλης. Οι χαλαρές και συναισθηματικές πινελιές δημιουργούν μια μαλακή, ρευστή μορφή που συνδυάζει το νερό και τον ουρανό, υποδηλώνοντας κίνηση και ζωή κάτω από την θολή επιφάνεια. Η παλέτα χρωμάτων είναι μια συμφωνία από παστέλ μπλε και ήπια πορτοκαλί, προκαλώντας μια ήρεμη αλλά σχεδόν μελαγχολική ατμόσφαιρα.

Η συναισθηματική επίδραση αυτού του έργου είναι βαθιά. Προσκαλεί τον θεατή να ξεφύγει προσωρινά από την αναστάτωση του σύγχρονου κόσμου και να χαθεί στην ήρεμη ομορφιά της φύσης. Η καινοτόμος χρήση του χρώματος και του φωτός από τον Monet μιλάει πολλά για το κίνημα του ιμπρεσιονισμού, φωτογραφίζοντας όχι μόνο έναν φυσικό χώρο αλλά και μια φευγαλέα στιγμή στον χρόνο. Αυτός ο καμβάς είναι περισσότερος από μια αναπαράσταση. Είναι μια συναισθηματική εμπειρία, παρόμοια με την παρακολούθηση του ηλιοβασιλέματος πάνω από τον Τάμεση, απολαμβάνοντας την απαλή λάμψη που καλύπτει την πόλη τη νύχτα.