Αυτή η εκφραστική ξυλογραφία του 1924 εισάγει τον θεατή σε μια ήρεμη σκηνή χωριού τη σούρουπο. Παραδοσιακά ιαπωνικά κτήρια με χαρακτηριστικές κόκκινες κεραμοσκεπές δημιουργούν έναν ρυθμικό μοτίβο που οδηγεί το βλέμμα βαθύτερα στη σύνθεση. Ο καλλιτέχνης αντιπαραβάλλει επιδέξια τους ζεστούς τόνους των στεγών με το σκούρο ξύλο των κατασκευών και το ανοιχτό μονοπάτι από κάτω. Ανθρώπινες φιγούρες ντυμένες με ενδυμασίες αρχών του 20ού αιώνα περπατούν στο στενό δρόμο, προσθέτοντας μια λεπτή αφήγηση και αίσθηση καθημερινής ζωής.

Το φόντο δεσπόζει ένα πυκνό δάσος κάτω από τον ηλιοβασίλεμα, όπου ψηλά πεύκα στέκονται σε σιλουέτα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γαλήνια και ελαφρώς μυστηριώδη. Η λεπτομερής τεχνική της ξυλογραφίας φαίνεται στις λεπτομέρειες της φύλλωσης και της υφής του ξύλου, ενώ η λεπτή διαβάθμιση του μπλε ουρανού ενισχύει τη γαλήνια διάθεση. Το έργο αυτό προσκαλεί σε σκέψη για την αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης, αποθανατίζοντας μια στιγμιαία στιγμή ηρεμίας στην περιοχή των ιαματικών πηγών Ιβάμι Γιουμούρα.