Σε αυτό το επιβλητικό έργο, μας μεταφέρει στον πολυάσχολο Σταθμό Σαίντ Λαζάρε, όπου ο θόρυβος των ατμομηχανών γεμίζει τον αέρα, μια αληθινή συμφωνία βιομηχανίας και χάρης. Ο καμβάς είναι ένας πελώριος διασκελισμός κίνησης, που καταγράφεται μέσα από τις χαρακτηριστικές πινελιές του Μονέ. Τα σύννεφα του ατμού περιβάλλουν τη σκηνή, επικίνδυνα γυρίζοντας γύρω από τις φιγούρες και την αρχιτεκτονική. Οι ψυχρές αποχρώσεις του μπλε και του γκρι χορεύουν με τρυφερές πινελιές ζεστού πορτοκαλί και κόκκινου, επικαλούμενες το απαλό φως ενός Παριζιάνικου πρωινού. Είναι σχεδόν σαν να μπορεί κανείς να ακούσει τον ήχο του τρένου και τις μακρινές φωνές των εργαζομένων του σταθμού, βυθίζοντάς μας σε αυτό το ζωηρό περιβάλλον.

Αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο είναι ο τρόπος που ο δισδιάστατος καμβάς ζωντανεύει με βάθος. Οι απαλές και θολές γραμμές του σταθμού ξεθωριάζουν στην έντονη ενέργεια του ατμού, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που είναι τόσο έντονη όσο και ήρεμη. Ο Μονέ χρησιμοποιεί με την εξαιρετική τεχνογνωσία του το χρώμα ώστε να προκαλεί συναισθήματα: οι γκρίζες ουρανοί υποδεικνύουν μια επερχόμενη καταιγίδα ή απλά την ομίχλη του πρωινού, ενώ οι ζωντανές κόκκινες σηματοδοτήσεις συνοδεύουν τις φιγούρες ντυμένες σε τόνους χαμηλών, συνοψίζοντας τη δυαδικότητα της ζωής και της εργασίας στην πόλη. Αυτός ο πίνακας δεν είναι απλώς μια απεικόνιση ενός σταθμού τρένου. Συμβολίζει τη μοντέρνα εποχή του 19ου αιώνα, μια εποχή που βίωνε γρήγορες μεταμορφώσεις. Ο Μονέ συλλαμβάνει θαυμάσια τις φευγαλέες στιγμές της σύγχρονης ζωής, κάθε πινέλο φυλλοροεί με τη δίνη του χρόνου.