Η θάλασσα βρυχάται σε μια συμφωνία κυμάτων που σκάνε, έναν θυελλώδη χορό νερού και ουρανού. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει αριστοτεχνικά την ωμή δύναμη της φύσης. Τα κύματα δεν είναι απλώς νερό, αλλά ζωντανές οντότητες, σμιλευμένες από το αδιάκοπο χέρι του ανέμου. Οι πινελιές είναι ορατές, συμβάλλοντας στην αίσθηση της κίνησης και της αναταραχής. Η χρωματική παλέτα, που κυριαρχείται από βαθιά μπλε, θυελλώδη γκρι και αφρώδη λευκά, εντείνει το δράμα.

Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από τα οδοντωτά βράχια στο προσκήνιο, διαμέσου της ταραγμένης θάλασσας, στους μακρινούς, απειλητικούς βράχους. Το κεντρικό επίκεντρο, ένα πλοίο που μάχεται με τα στοιχεία, ενσαρκώνει την ευπάθεια έναντι της συντριπτικής δύναμης. Είναι μια σκηνή που προκαλεί τόσο δέος όσο και μια πινελιά φόβου, μια υπενθύμιση του άγριου πνεύματος της φύσης.