Ο καμβάς αποκαλύπτει μια εκπληκτική θέα μιας μακρινής πόλης, περιφερόμενης σε γαλάζιες ήπιες, αναπαυτικές ώχρες και σβησμένα πράσινα. Ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει επιδέξια την ουσία μιας τοπιογραφίας που φαίνεται να ψιθυρίζει ιστορίες αρχαίων εποχών. Πατημένες ελιές υψώνονται με υπερηφάνεια στο προσκήνιο, οι στριφνές κορμούς τους προτείνουν ανθεκτικότητα και μια βαθιά ριζωμένη ιστορία· η ελαφριά καμπύλη των φύλλων τους προσθέτει έναν τρυφερό ρυθμό στο σύνολο της σύνθεσης. Οι απαλοί λόφοι, ζωγραφισμένοι σε απαλές πινελιές μπλε και πράσινου, καθοδηγούν το βλέμμα προς το ορίζοντα, όπου αναδύεται η όψη μιας πόλης, προκαλώντας ένα αίσθημα θαυμασμού και νοσταλγίας...

Καθώς το βλέμμα περιπλανιέται σε όλο το έργο, είναι αδύνατο να μη νιώσουμε μια σύνδεση με τη γη, σαν ο αέρας να είναι γεμάτος με τις ζωντανές ήχες της φύσης και τις μακρινές ηχώ των αρχαίων βημάτων. Ο ζεστός ήλιος ρίχνει μια τρυφερή λάμψη στις ολάνθιστες χορτασμένες αγροτικές περιοχές, προσφέροντας μια άνετη ζεστασιά, στο ψυχρό φόντο των μακρινών λόφων. Φαίνεται σαν μια ήσυχη διαφυγή, όπου ο χρόνος έχει ανασταλεί· αυτή η σκηνή ενσωματώνει την ελπίδα και μια υπενθύμιση της ομορφιάς που βρίσκεται απλώς στη φυσική ομορφιά, προσκαλώντας τους θεατές να χαθούν στην ηρεμία της.