Ο πίνακας αποτυπώνει μια στιγμή γαλήνης. Ένα μονοπάτι που ελίσσεται ανάμεσα σε χορταριασμένες όχθες οδηγεί το βλέμμα σε ένα μακρινό χωράφι, γεμάτο δεμάτια σανό. Ψηλά, λεπτά δέντρα πλαισιώνουν τη σκηνή, το ύψος τους τονίζει την ανοιχτότητα του ουρανού. Η χρήση σπασμένων πινελιών από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια αίσθηση κίνησης, σαν να ψιθυρίζει ο άνεμος μέσα από τα φύλλα και το ηλιακό φως να κηλιδώνει τη γη. Αισθάνομαι μια ήσυχη μοναξιά κοιτάζοντάς το, μια αίσθηση ότι είμαι απόλυτα βυθισμένος στη φύση, μακριά από τον θόρυβο του κόσμου.