Obraz uchwyca moment spokoju; ścieżka wijąca się między zalesionymi brzegami prowadzi wzrok w stronę odległego pola, usianego stogami siana. Wysokie, smukłe drzewa obramowują scenę, a ich wysokość podkreśla otwartość nieba. Użycie przez artystę pociągnięć pędzla tworzy wrażenie ruchu, jakby wiatr szumiał w liściach, a światło słoneczne padające na ziemię. Patrząc na to, czuję cichą samotność, poczucie bycia całkowicie zanurzonym w naturze, z dala od zgiełku świata.