Het schilderij legt een moment van rust vast; een pad dat slingert tussen grasrijke oevers leidt de blik naar een ver veld, bezaaid met hooibergen. Hoge, slanke bomen omlijsten de scène, hun hoogte benadrukt de openheid van de lucht. Het gebruik van gebroken penseelstreken door de kunstenaar creëert een gevoel van beweging, alsof de wind door de bladeren suist en het zonlicht de aarde vlekt. Ik voel een stille eenzaamheid als ik ernaar kijk, een gevoel van volledig ondergedompeld te zijn in de natuur, ver weg van het lawaai van de wereld.