Morze ryczy w symfonii rozbijających się fal, burzliwym tańcu wody i nieba. Artysta mistrzowsko uchwycił surową moc natury; fale to nie tylko woda, ale żywe istoty, wyrzeźbione przez nieustanną rękę wiatru. Pociągnięcia pędzla są widoczne, przyczyniając się do poczucia ruchu i zamętu. Paleta barw, zdominowana przez głębokie błękity, burzowe szarości i spienione biele, nasila dramat.

Kompozycja prowadzi wzrok od poszarpanych skał na pierwszym planie, przez wzburzone morze, do odległych, górujących klifów. Centralny punkt, statek walczący z żywiołami, uosabia wrażliwość wobec przytłaczającej siły. To scena, która wywołuje zarówno podziw, jak i nutę strachu, przypomnienie o nieokiełznanym duchu natury.