Το έργο τέχνης αποτυπώνει ένα δραματικό, ανέγγιχτο τοπίο. Ένας χείμαρρος νερού πέφτει μέσα από ένα βραχώδες φαράγγι, δημιουργώντας ένα ομιχλώδες πέπλο που συσκοτίζει τις λεπτομέρειες πέρα από αυτό. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς για να ενισχύσει την συναισθηματική ένταση της σκηνής. Ο ουρανός είναι ένας καμβάς από στροβιλιζόμενα σύννεφα, που απειλούν μια καταιγίδα, αλλά διάστικτος από λάμψεις ηλιακού φωτός. Η σύνθεση καθοδηγεί το μάτι, από τα ταραγμένα νερά, διαμέσου των καταπράσινων δέντρων, προς τον μακρινό, θολό ορίζοντα.

Σχεδόν νιώθω το κρύο σπρέι στο πρόσωπό μου, ακούω τον βρυχηθμό του νερού που αντηχεί στην κοιλάδα. Τα σκούρα, πλούσια πράσινα των δέντρων έρχονται σε όμορφη αντίθεση με τα ελαφρύτερα, πιο αιθέρια στοιχεία της ομίχλης και του ουρανού. Προκαλεί μια αίσθηση δέους και μια υποψία φόβου. Η δύναμη της φύσης είναι αναμφισβήτητη. Αυτή η σκηνή με μεταφέρει σε ένα μέρος άγριας ομορφιάς, μια υπενθύμιση των ακατέργαστων, ανέγγιχτων δυνάμεων που διαμορφώνουν τον κόσμο μας.