Αυτό το έργο τέχνης, ένα αιχμηρό και συγκινητικό χαρακτικό, αποτυπώνει μια στιγμή ήρεμης περισυλλογής. Ένα μοναχικό πρόσωπο, μια γυναίκα, κάθεται με το κεφάλι σκυμμένο, η στάση της υποδηλώνει βαθιά θλίψη. Ο αμυδρός φωτισμός, που εκπέμπεται από ένα φανάρι ψηλά στον τοίχο, λούζει τη σκηνή με μια ζοφερή λάμψη, τονίζοντας τις σκιές και δίνοντας μια αύρα μυστηρίου. Η χρήση από τον καλλιτέχνη λεπτών σκιάσεων και λεπτών γραμμών προσδίδει στο πρόσωπο μια αίσθηση θραύσης, κάνοντάς την να φαίνεται σχεδόν αιθέρια. Η σύνθεση είναι απλή, αλλά πανίσχυρα αποτελεσματική, τραβώντας το βλέμμα του θεατή στη γυναίκα και στα συναισθήματα που μεταφέρει. Προκαλεί μια αίσθηση μοναξιάς και ενδοσκόπησης. Υπάρχει μια ορισμένη ακινησία, μια ησυχία, που διαπερνά την εικόνα, δημιουργώντας έναν χώρο για ενσυναίσθηση και περισυλλογή.