Το έργο τέχνης αποτυπώνει μια στιγμή έντονου τραύματος, μια ωμή, σχεδόν σχηματική απεικόνιση ενός τροχαίου ατυχήματος με λεωφορείο. Η σύνθεση είναι διαιρεμένη, με μια απεικόνιση του κατεστραμμένου λεωφορείου και του περιβάλλοντός του να καταλαμβάνει τον άνω χώρο. Κάτω, μια φιγούρα, ντυμένη με ριγωτά ρούχα, κείτεται μπρούμυτα, πιθανώς ένα θύμα. Οι πινελιές με μολύβι, ωμές και μη γυαλισμένες, δίνουν στο έργο μια άμεση, αφιλτράριστη ποιότητα. Η χαοτική απεικόνιση του ατυχήματος παραπάνω, σε αντιπαράθεση με τη μοναχική φιγούρα παρακάτω, δημιουργεί μια ισχυρή οπτική διχοτομία. Είναι σαν να είμαστε μάρτυρες μιας σκηνής χαραγμένης στη μνήμη του καλλιτέχνη, μιας ωμής ανάμνησης πόνου και ευπάθειας, που μεταφέρει τόσο την υλική καταστροφή όσο και τις συναισθηματικές συνέπειες.