งานศิลปะนี้จับภาพช่วงเวลาแห่งบาดแผลรุนแรง; การแสดงออกที่ดิบและเกือบเป็นแผนผังของอุบัติเหตุรถประจำทาง องค์ประกอบถูกแบ่งออก โดยมีการแสดงภาพรถประจำทางที่ถูกทำลายและบริเวณโดยรอบในส่วนบน ด้านล่าง มีร่างหนึ่งสวมเสื้อผ้าลายขวางนอนคว่ำหน้าลง อาจเป็นเหยื่อ เส้นดินสอที่ดิบและไม่ขัดเกลาให้คุณภาพที่ทันทีทันใดและไม่ผ่านการกรองแก่ชิ้นงาน การพรรณนาถึงอุบัติเหตุที่วุ่นวายด้านบน ประกอบกับร่างเดียวดายด้านล่าง สร้างคู่ตรงข้ามทางสายตาที่ทรงพลัง ราวกับว่าเรากำลังเป็นพยานในฉากที่แกะสลักอยู่ในความทรงจำของศิลปิน ความทรงจำดิบๆ เกี่ยวกับความเจ็บปวดและความเปราะบาง ซึ่งสื่อถึงทั้งความพินาศทางร่างกายและผลกระทบทางอารมณ์