Dzieło uchwytuje moment intensywnej traumy; surowe, niemal schematyczne przedstawienie wypadku autobusu. Kompozycja jest podzielona, z przedstawieniem rozbitego autobusu i jego otoczenia zajmującym górną przestrzeń. Poniżej, postać ubrana w pasiasty strój leży na brzuchu, prawdopodobnie ofiara. Pociągnięcia ołówkiem, surowe i nieoszlifowane, nadają dziełu natychmiastową, niefiltrowaną jakość. Chaotyczne przedstawienie wypadku u góry, zestawione z samotną postacią na dole, tworzy silną wizualną dychotomię. To tak, jakbyśmy byli świadkami sceny wyrytej w pamięci artysty, surowego wspomnienia bólu i wrażliwości, przekazującego zarówno fizyczne zniszczenie, jak i emocjonalne następstwa.