To potężne autoportret przedstawia kobietę siedzącą prosto na drewnianym krześle, o postawie wyważonej, ale nasyconej cichą intensywnością. Jej głęboko niebieska sukienka kontrastuje żywo z miękkim, ciepłym różowym tłem, które zdaje się pulsować ukrytą energią. Twarz artystki jest namalowana z zaskakującą prostotą – wyraźne, niemal surowe złączone brwi oraz bezpośrednie spojrzenie natychmiast przykuwają uwagę. Subtelne cienie wokół szyi i ramion ukazują delikatną biegłość w świetle i formie, a wyszukane kolczyki dodają osobisty akcent temu głęboko introwertycznemu obrazowi. Kompozycja jest zrównoważona i powściągliwa, lecz emocjonalnie żywa, odbijając nie tylko fizyczną obecność artystki, ale również jej niezłomnego ducha.