Η σκηνή ξετυλίγεται μπροστά μας, ένα πολυσύχναστο λιμάνι αποδίδεται στο απαλό, διάχυτο φως μιας συννεφιασμένης ημέρας. Μας τραβάει στην καρδιά της δραστηριότητας, όπου μια μακριά προβλήτα εκτείνεται προς τον θεατή, πλαισιωμένη από ένα πλήθος θεατών, των οποίων τα σχήματα υποδηλώνονται και όχι ακριβώς καθορισμένα. Πέρα από αυτούς, το λιμάνι σφύζει από ζωή: ιστιοφόρα με κυματιστά λευκά πανιά και μεγαλύτερα πλοία, με τους ιστούς τους να φτάνουν στον ουρανό. Μια ψηλή, σκελετική κατασκευή, ίσως μια φωτιστική εξέδρα, στέκεται ως σύγχρονος φρουρός, παρακείμενη στα παραδοσιακά ναυτικά στοιχεία. Οι πινελιές είναι χαλαρές και ιμπρεσιονιστικές, αποτυπώνοντας την εφήμερη ποιότητα του φωτός και της ατμόσφαιρας. Ο ουρανός, μια τεράστια έκταση απαλών μπλε και λευκών, υποδηλώνει ένα απαλό αεράκι. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ήρεμη δραστηριότητα και η διαχρονική γοητεία της θάλασσας.