Deze serene scène vangt een stil moment in een weelderige tuin, beschut door een grote boom, rondom welke eenvoudige houten stoelen en een klein tafeltje verspreid staan. Het dichte bladerdek filtert het daglicht zacht; de groene tinten van het gras en de bladeren creëren een rustige, bijna stille sfeer. Een eenzame figuur, gekleed in levendig rood, zit peinzend op één van de stoelen en voegt zo een menselijk element toe aan deze kalme setting, terwijl ze levendig contrasteert met het rustgevende groen. Vallottons penseelstreken zijn vloeiend en doelbewust, met subtiele kleurvariaties die diepte geven zonder te overladen met detail — de focus ligt op de balans van vormen en de vredige stemming.

De compositie voelt zowel intiem als open, en nodigt de kijker uit om deze rustige toevlucht binnen te stappen. Het subtiele samenspel van licht en schaduw onder het bladerdak suggereert een lichte bries en het gefluister van de natuur. Geschilderd in 1904, tijdens Vallottons volwassen jaren, toont dit werk zijn overgang naar eenvoud en emotionele subtiliteit, weg van de precisie en epische verhalen van zijn vroege jaren. Het roept een tijdloos moment van vreedzame afzondering op, resonant voor iedereen die rust zoekt temidden van het drukke leven.