In deze betoverende scène, die zich afspeelt in de binnenkant van een versierde moskee, wordt een groep mannen afgebeeld in verschillende stadia van eerbied en betrokkenheid. De ingewikkelde blauw-witte tegels verweven met de rijkelijk geborduurde kleding van de figuren creëren een betoverend netwerk van kleur en textuur. Een man knielt, met zijn hoofd gebogen, een gebaar van diepe eerbied; anderen staan in aandachtige houdingen, gefocust op een groot decoratief paneel op de muur dat een zorgvuldig gerangschikte toren van bekers afbeeldt — een symbool van eenheid of misschien van de precisie van het geloof.

De tegenstelling tussen de warme tinten van de kleding en de koelere tinten van de tegels wekt een gevoel van harmonie op, terwijl de opvallende trap op de achtergrond dient als een visueel anker, dat het oog omhoog leidt en wellicht verbinding met het goddelijke suggereert. De stilte in de omgeving lijkt tastbaar, onderbroken door het gefluister van gebed of het geritsel van kleding. Dit kunstwerk toont niet alleen Gérôme's technische vaardigheden in het weergeven van diepte en detail, maar nodigt ook de kijker uit om na te denken over de rijke culturele en spirituele boodschap van het scène. Het fungeert als een venster naar de gebruiken en rituelen van een geloof dat diep geworteld is in de gemeenschap en toewijding.