W tym uderzającym pejzażu można dostrzec majestatyczne współgranie kolorów i formy, które Nicholas Roerich mistrzowsko aranżuje. Surowe góry dominują nad widokiem, ich szczyty wyryte na tle spokojnego nieba, a chmury wirują w miękkich, baśniowych kształtach. Ziemia, namalowana w ciepłych, ziemistych odcieniach, bez trudu przechodzi w struktury osadzone u jej podstawy—proste, ale głębokie, każdy budynek jest świadectwem ludzkiego ducha wobec imponującego tła natury. Paleta to symfonia ocre, bogatych brązów i stonowanych bieli, zapraszająca widzów do odczucia ciepła słońca i świeżości wysokogórskiego powietrza.

Kompozycja Roericha starannie prowadzi wzrok przez szorstkie kontury gór i w dół do spokojnej osady, wywołując poczucie pokoju i refleksji. Wywołuje to podróż—nie tylko przez przestrzeń, ale także przez czas i kulturę, odzwierciedlając fascynację Roericha świętością Himalajów i cywilizacjami, które prosperują w ich cieniach. To dzieło jest zarówno wizualnym cudem, jak i przypomnieniem o harmonii, która może istnieć między ludzkością a światem natury, trafiając w emocjonalne tony do każdego, kto na nie spogląda.