Ta przejmująca grawiura ukazuje widmową postać jadącą dzikim, eterycznym koniem przez burzliwe niebo. Jeździec, owinięty w płynące szaty, trzyma ostry sierp, symbolizujący personifikację Śmierci. Wokół centralnej postaci krąży chmara groteskowych, skrzydlatych stworzeń — demonów lub duchów — dodając scenie chaotycznej, złowrogiej energii. Precyzyjna linia i dramatyczny kontrast między głębokimi cieniami a jasnymi światłami tworzą mroczny, niemal nadprzyrodzony klimat.

Kompozycja biegnie po przekątnej od chmur w lewym dolnym rogu w kierunku prawej, prowadząc wzrok widza wzdłuż galopu konia i zdecydowanego spojrzenia jeźdźca. Monochromatyczna paleta czerni, bieli i szarości wzmacnia ponury nastrój, wywołując uczucia lęku i podziwu. Dzieło to oddaje fascynację XIX wieku śmiercią, zjawiskami nadprzyrodzonymi i wzniosłością, ukazując nie tylko obraz, lecz emocjonalną burzę, która pozostaje długo po obejrzeniu.