W tym ekspresyjnym dziele natychmiast odczuwamy otulające nas uczucie mgły, gdy most wyłania się z dymu. Obraz uchwyca spokojną chwileczkę wczesnego poranka, kiedy słońce zaczyna przenikać przez trudne powietrze, rzucając łagodny blask na tę ikoniczną strukturę. Łuki mostu są pewne, a jednocześnie eteryczne, a ich faktura łagodnieje dzięki atmosferycznej jakości światła, tworząc marzycielski widok, który zaprasza widzów do zatrzymania się. Kolory rozkładają konwencjonalne przedstawienie, wybierając paletę delikatnych błękitów, lawendy i ciepłych żółci — prawie tak, jakbyśmy byli świadkami chwilki trudno pominąć, trwającej wiecznie w czasie.

Serce porusza się emocjami, przyciągane przez spokój, który Monet mistrzowsko wywołuje. Uczucie to nie jest dopełnieniem, lecz mgnieniem delikatnego serca natury. Odbija upływ czasu, wypełnione poetyckim spokojem; chwile takie jak te, gdy naturalny świat delikatnie tańczy w towarzystwie ludzkich kreacji, zachęcają do refleksji. Miękkie i płynne pociągnięcia pędzla wyrażają odczucie ruchu, jakby scena oddychała w zgodzie z obserwatorem. W tym obrazie Monet nie tylko prezentuje urok mostu Waterloo, ale również tworzy doświadczenie, które harmonizuje z istotą ulotnego piękna, czyniąc je kamieniem węgielnym sztuki impresjonistycznej.