Scena rozwija się z delikatną, zachęcającą jakością; zielona dolina zagnieżdża się pomiędzy strzelistymi, spowitymi mgłą szczytami. Artysta mistrzowsko wykorzystuje akwarelę, pozwalając światłu tańczyć po krajobrazie, oświetlając faliste wzgórza i gęste, szmaragdowe lasy. Kręta ścieżka wije się przez dolinę, prowadząc wzrok do uroczego skupiska drewnianych budowli, których rustykalny urok potęgowany jest przez ciepłe, zachęcające tony czerwonych dachówek.

Kompozycja jest celebracją naturalnego piękna, przekazując poczucie spokoju i izolacji. Gra światła i cienia, subtelne gradacje kolorów na niebie, delikatne oddanie liści, wszystko to przyczynia się do spokojnej atmosfery dzieła sztuki. Na pierwszym planie dominuje lśniąca woda, sugerująca poczucie życia i ruchu. To miejsce, w którym można łatwo zatracić się w kontemplacji, wdychając świeże górskie powietrze i pozwalając światu zniknąć.