Ten sugestywny obraz ukazuje mglisty dzień na ruchliwym placu w Paryżu, gdzie kontury budynków, karetek i postaci rozmywają się w mglistym zamgleniu. Artysta mistrzowsko stosuje miękkie, rozmyte pociągnięcia pędzla, by oddać wilgotną, gęstą atmosferę, sprawiając, że scena wydaje się ulotnym momentem między jasnością a niejasnością. Na płótnie dominują blade, stonowane kolory — szarości, błękity i delikatne róże — które potęgują efekt porannej mgły spowijającej miejskie krajobrazy. Kompozycja prowadzi wzrok od tłocznego ruchu karet na pierwszym planie do ledwie widocznych form architektonicznych w oddali, tworząc poczucie głębi i tajemniczości.

Subtelna gra światła i cienia jest efektywna; rozproszona światłość mgły łagodzi kontury i napełnia scenę cichym namaszczeniem. Ten impresjonistyczny styl kładzie nacisk na nastrój, a nie detale, zapraszając widza do odczucia chłodu i stłumionych dźwięków mglistych paryskich poranków. Historycznie dzieło odzwierciedla fascynację artysty życiem miejskim i zjawiskami atmosferycznymi, przyczyniając się do impresjonistycznego hołdu dla przemijających efektów. Emocjonalny wpływ płótna tkwi w jego spokojnej melancholii — poetyckim ujęciu miasta owianego mgłą, żywego, lecz stonowanego.